တစ္ေယာက္ေသာသူ

ခရီးတစ္ေထာက္

               ဘ၀ဆိုတာ ခရီးတစ္ခုတဲ့။ ဟုတ္တယ္ အႀကိမ္ႀကိမ္ သြားေနက် ခရီးတစ္ခုကို သြားေနရသလိုပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီခရီးကလည္း တစ္ခါမွ မသြားခဲ့ဖူးတာက စခဲ့တာပဲေလ။ အခုေတာ့လည္း အိမ္ဦးနဲ႕ ၾကမ္းျပင္ လိုပါပဲ။

                      ကၽြန္ေတာ္ ခရီးထြက္ရမည္။ ပထမဆံုးခရီးထြက္တာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီတစ္ေခါက္က က်ေနာ္ စိတ္အေတြးအႀကံေတြက အရင္တုန္းကလိုပဲလား ဆိုတာ ဆန္းစစ္ဖို႕အခြင့္အေရးပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ ကေလးဆန္တယ္လို႕ ထင္ခဲ့တယ္။ ေမေမ့ရဲ႕ ေလာင္းရိပ္ေလးမွာပဲ က်ေနာ္ ေနထိုင္အသက္ရွင္ခဲ့တာ အခုဆို အသက္ (22) ရွိၿပီ။ ဘ၀ဆိုတာကို က်ေနာ္ ထိုက္သင့္သေလာက္ ၾကမ္းတမ္းတယ္လို႕ ခံစားမိဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္တိုင္ တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့ဖူးသည္ မဟုတ္ပါ။

                         ေဆာက္လုပ္ေရး ကုမၸဏီ ေသးေသးေလးတစ္ခု ။ က်ေနာ္ အလုပ္လုပ္ေနတာေလ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ အေခ်ာင္ခိုေနမိခဲ့သလားမသိဘူးေနာ္။  အြန္လိုင္းက သူငယ္ခ်င္း ေတြက က်ေနာ္ကို ေတာ္တယ္လို႕        ေျပာတာကို က်ေနာ္ ရင္ခုန္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ လူဆိုတာ ကိုယ့္ကို ေတာ္တယ္ဆိုတာ အသိအမွတ္ျပဳေစခ်င္ၾကသူ    ေတြ ခ်ည္းပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ အားလံုးကို ျပန္ေျပာခဲ့တယ္ ။ က်ေနာ္ ေတာ္ေနတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။   ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ ေနရာမွားၿပီးေတာ္ေနတာ ပါလို႕။ အလုပ္မွာ က်ေနာ္ စိတ္၀င္စားမႈနည္းေနပါတယ္။ ဒါကို က်ေနာ္က ကေလးဆန္တယ္လို႕ ေျပာလိုက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

                           လူတစ္ေယာက္မွာ သူ႕ရဲ႕ေပ်ာ္ရႊင္မႈအတြက္သက္သက္ သူလုပ္ခ်င္တာကို လုပ္ေနရင္ သူအၿမဲ ေပ်ာ္ႏုိင္ပါ့မလားလို႕ စဥ္းစားမိဖူးပါတယ္။ မေပ်ာ္ႏိုင္ပါဟူေသာ အေျဖကို ကုိယ့္ဖာသာျပန္ေပးမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ အတြက္ ျပင္ဆင္ဖုိ႕ က်ေနာ္စိတ္ကို က်ေနာ္ မလႈံ႕ေဆာ္ႏိုင္ဘူး။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္ တိုးတိုးေလး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ေမးတယ္။ ဘ၀ဆိုတာ ဘာလဲ လို႕။ က်ေနာ္ မေျဖပါဘူး ။ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္လိုက္တယ္။ ဘာလို႕လဲဆို က်ေနာ္ အလုပ္က ေန အိမ္ကို ျပန္သြားရင္ အေမက အၿမဲ ထမင္းခူးခပ္ေကၽြးေနတုန္းပဲ။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္အ၀တ္ေတြကို ခၽြတ္ပံုၿပီးေတာ့ အေမေလွ်ာ္ဖြပ္ထားတဲ့ အ၀တ္ေတြ ကို လဲ၀တ္ၿပီး ေနခဲ့တာ ဘာလိုလုိနဲ႕ အလုပ္၀င္တာ ေတာင္ ႏွစ္ႏွစ္ရွိခဲ့ၿပီ။

                              အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ ဆိုတဲ့ ဂုဏ္ဟာ ၾကီးမားပါတယ္။ အလုပ္မရွိဘဲ ေ၀ေလေလလုပ္ေနတယ္ဆိုတာထက္စာရင္ေတာ့ က်ေနာ္က အလုပ္လုပ္ေနတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္ လုပ္အားခဟာ ေမေမ့အတြက္ ဘာအသံုး၀င္ခဲ့ဖူးလဲဟု က်ေနာ့္ကို မေမးပါနဲ႕။ က်ေနာ္မေျဖႏုိင္ပါဘူး။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ က်ေနာ္ လစာဟာ က်ေနာ့္အတြက္ပင္ မေလာက္ငွပါဘူး။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေတာ့ ေတာ္တယ္လို႕ မျမင္မိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ ေတာ္ခ်င္ပါတယ္။ ေအာင္လည္း ေအာင္ျမင္ခ်င္ပါတယ္။

                                                     ဆရာေအာင္သင္းက ဘ၀ဆိုတာ စိန္ေခၚရဲရတယ္လို႕ ဆံုးမဖူးတာေလးကို သတိရမိၿပီး က်ေနာ္ မခ်င့္မရဲေလး စိန္ေခၚခဲ့ဖူးပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ဟာ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ကိုယ္တာ၀န္ယူႏိုင္ရမယ္လို႕ေပါ့။

                                          အခု မိုးညွင္းမွာ အေဆာက္အဦတစ္ခုကို သြားေဆာက္ရမည္။ က်ေနာ္ လုပ္ႏုိင္ရမည္။ အင္ဂ်င္နီယာ တစ္ေယာက္ လို႕ ေျပာဖို႕ က်ေနာ္ကို ငယ္လိုက္တာ ဆိုတဲ့ မွတ္ခ်က္မ်ိဳးသာ က်ေနာ္ ရဖူးပါေသးသည္။ ေတာ္သည္ဟုလည္း အေျပာမခံရေသး။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ အေကာင္းဆံုးလုပ္ဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါသည္။ ဘာလို႕လဲ။ က်ေနာ္ျဖစ္ခ်င္တာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္ ႀကိဳးစားရမယ္။ မိုးညွင္းမွာသြားေနရမယ္ ေလးလ ... အဲထက္လည္း ၾကာႏိုင္တယ္။ အိမ္နဲ႕ခြဲရမည္။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္ ကို ထမင္းခူးေပးမယ့္သူမရွိ။ က်ေနာ့္ အ၀တ္ေတြကို ေလွ်ာ္ဖြပ္ေပးမယ့္ က်ေနာ့္ေမေမမရွိ။ ရွိမွာက က်ေနာ္ဆီက ဘယ္လိုလုပ္ေပးပါ လို႕ေျပာမွာကို ေစာင့္ေနတဲ့ လက္သမား ပန္းရန္ပဲရွိမည္ျဖစ္သည္။

                                                  တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့လည္း က်ေနာ္စဥ္းစားမိတယ္။ ေလာကမွာ တစ္ေယာက္တည္းပဲ ရွိမယ္။ သံေယာဇဥ္အေႏွာင္အဖြဲ႕ေတြ ။ ေလာဘေတြ  ။ ကင္းကြာလိုက္ရင္ ဘာျဖစ္သြားႏုိင္လဲလို႕ ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ အဲေလာက္ထိ မေတြးရဲပါ။ မခ်င့္မရဲေလးပဲ စဥ္းစားလိုက္ျခင္းပါ။ ထုိ႕ေၾကာင့္ က်ေနာ္ ဒီစာေလးကို ေရးၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္စိတ္ကို တံခါးဖြင့္ၾကည့္ျခင္းပါ။ က်ေနာ္ မနက္အိပ္ရာထခါစလား ။ ဒါမွ မဟုတ္ ညမွာ တစ္ေရးႏိုးတာလား ဆိုတာကိုေတာ့...........။

ကိုယ္ေတြ႕ေရးမွ ပီျပင္ပါသည္

    စာေရးသားျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ က်ေနာ္ဘာမွ မသိပါ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ ဖတ္မိတဲ့ စာေလးတစ္ခုကို  ေကာက္ႏုတ္တင္ျပခ်င္ပါတယ္။

                 ဟစ္တလာေခတ္ ဂ်ာမနီကို ေနာက္ခံထားၿပီးေရးသားရန္ ရည္ရြယ္သည့္စာအုပ္တစ္အုပ္အတြက္ ကၽြန္မသည္ သုေတသနလုပ္စဥ္က ျဖစ္သည္။

                      ေပါလ္ဂယ္လီယို ( Paul Gallico ) ၏ စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာ နာဇီေတြ က လူတစ္ေယာက္ ေခါင္းမွာ သံျဖဴ ပံုးစြပ္ေပးၿပီး၊ ပံုးကို တုတ္ႏွင့္တေျဗာင္းေျဗာင္း  ရုိက္ႏွက္ျခင္းျဖင့္ လူကို  ရူးသြားေအာင္လုပ္သည့္အေၾကာင္း ေရးထားတာေတြ႕ရေတာ့၊ ဒါတကယ္ျဖစ္ႏုိင္ပါ့မလား ကၽြန္မ စဥ္းစားရင္းက မစ္ခ်နား၏ အၾကံေပးခ်က္ကို သြားသတိရသည္။ အေတြ႕အႀကံဳတစ္ခု အေၾကာင္းမေရးသားမီ ကိုယ္တိုင္ခံစား ၾကည့္ဖို႕ ဆိုသည့္အခ်က္။

                          ကၽြန္မ စမ္းသပ္ၾကည့္ရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ 

                       အိမ္ေနာက္ေဖး ကြက္လပ္ထဲ သြားၿပီးေနာက္၊ ေဘးဘီမွာ လူရွိမရွိ ေသခ်ာေအာင္ၾကည့္သည္။ ၿပီးလွ်င္ ၊ အိမ္သန္႕ရွင္းေရး လုပ္သည့္အခါ ေရထည့္သည့္ပံုးကို ေခါင္းမွာ စြပ္လိုက္ၿပီးေနာက္ တံျမက္စည္းရုိးႏွင့္ ရိုက္ၾကည့္သည္။. အသံက နားမခံသာ။ ယံုႏိုင္ဖြယ္ မရွိေအာင္ ဆိုး၀ါးလွသည္။

                            စာအုပ္ထဲမွာ သည္အခန္းကို ပီပီသသ ေရးျပႏိုင္ေလာက္ေအာင္ မွတ္သားမိေစရန္အတြက္ သံပံုးကို ေနာက္ထပ္ေလးငါးခ်က္ ဆက္ရိုက္သည္။ နားထဲ တအားအူသြားၿပီးေနာက္ သံပံုးကို အလ်င္အျမန္ ဆြဲခၽြတ္လိုက္သည့္အခါ သူ႕အခန္းျပတင္းေပါက္မွ ကၽြန္မကို စိုက္ၾကည့္ေနသည့္ အိမ္နီးခ်င္းအမ်ိဳးသမီး၏ အံ့ၾသ ထိတ္လန္႕ေသာ မ်က္ႏွာကို တန္းျမင္လိုက္ရသည္။ သူက ကၽြန္မတို႕ဇနီးေမာင္ႏွံငွားေနသည့္ အိမ္၏ အေပၚထပ္မွာ ေနထိုင္သူျဖစ္သည္။

                          သူႏွင့္ကၽြန္မ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ စကားတစ္ခြန္းမွ် မဆိုဘဲ အၾကာႀကီးစိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။ ကၽြန္မ ရူးသြားၿပီလို႕ သူ မွတ္ယူသြားေတာ့မွာပဲ ဟု ကၽြန္မ သိလိုက္သည္။ 

                             မွန္သည္။ တစ္ပတ္အတြင္းမွာပင္ သူ အိမ္ေျပာင္းသြားပါေခ်သည္။

.....................................................................................................................................................................

            ဒီစာေလးကို ဖတ္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ စာေရးဖို႕ ႀကိဳးစားဖူးသည္။ ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက ဆရာမက စာစီစာကံုးေရးေကာင္းသည္ဟု ခ်ီးက်ဴးမႈေလးတစ္ခုသည္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ စာေရးျခင္းကို ခ်စ္ခင္လာေအာင္ စိတ္ထဲေႏြးေႏြးေလးခံစားမိေစသည္။ ကၽြန္ေတာ္ စာဖတ္အားနည္းသည္။ ကိုယ့္ကို္ယ္ကို သိသည္.။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ စာတစ္ပုဒ္ဖတ္မိရင္ စာတစ္ေၾကာင္းေလာက္ခ်ေရးခ်င္မိသည္။ သို႕ေသာ္ အေၾကာင္းအက်ိဳးခိုင္လံုမႈရွိေသာစာတစ္ပုဒ္ျဖစ္မလာေသး။ စိတ္ဓာတ္ေတာ့ မက်ပါ။ 

                      ကၽြန္ေတာ္သိတာေလးေတြ တင္ျပရင္း ေပ်ာ္ေမြ႕ေနဦးမည္ ။. စာေရးျခင္းကို ၀ါသနာပါလ်က္..